Rozdział 6: Provisioning serwera — Docker, Nginx, SSL
Serwer jest „czysty" — ma tylko Ubuntu. Musimy go wyposażyć: zainstalować Dockera, serwer WWW (Nginx), certyfikat SSL i pobrać kod aplikacji. Nazywamy to provisioningiem. Robimy to 🔁 jednorazowo, 🖥️ na serwerze, jednym skryptem.
Po tym rozdziale serwer ma Dockera, Nginx z certyfikatem HTTPS i kod aplikacji w
<APP_DIR>. Aplikacja jeszcze nie wstanie — to zrobi pierwszy deploy (Rozdział 9).
Co to jest provisioning i dlaczego skryptem
Provisioning to przygotowanie świeżego serwera do roli produkcyjnej. Zamiast klikać i wpisywać dziesiątki komend ręcznie (łatwo o pomyłkę), spisujemy je raz w skrypcie docker/setup-vps.sh. Zalety:
- powtarzalność (odtworzysz serwer w minuty),
- dokumentacja (skrypt = instrukcja),
- mniej błędów.
🧩 Uniwersalnie: jeden skrypt provisioningu to dobry wzorzec w każdym projekcie. 🎯 Specyficzne: co dokładnie instaluje, zależy od stacku (tu: Docker + Nginx + Certbot).
Architektura HTTP na serwerze (ważne do zrozumienia)
Na serwerze są dwa Nginxy — to częste źródło nieporozumień, więc rozrysujmy:
Internet (:80, :443)
│
▼
Nginx HOST-owy ← systemowy, od Certbota: tu kończy się HTTPS (SSL)
(reverse proxy)
│ proxy_pass → 127.0.0.1:8080
▼
Nginx w Dockerze (:8080) ← część aplikacji (compose)
│ fastcgi → app:9000
▼
app (PHP-FPM w Dockerze)
- Nginx host-owy (instalowany przez skrypt) nasłuchuje na :80/:443, obsługuje SSL (certyfikat Let's Encrypt) i przekazuje ruch dalej.
- Nginx w Dockerze serwuje pliki statyczne i kieruje PHP do kontenera
app. Publikujemy go tylko lokalnie na127.0.0.1:8080, żeby nie kolidował z host-owym Nginxem na :80.
Dlaczego tak: dzięki temu certyfikat SSL żyje poza kontenerami (przeżywa przebudowy obrazu), a aplikacja nie musi się martwić o HTTPS. To sprawdzony, prosty układ.
🎯 Dlatego w
compose.prod.yamlNginx maports: ["127.0.0.1:8080:80"], a skrypt konfiguruje host-owy Nginx zproxy_pass http://127.0.0.1:8080.
Co robi skrypt docker/setup-vps.sh
Skrypt (uruchamiany jako root na świeżym Ubuntu 24.04) wykonuje po kolei:
- Instaluje Docker (z oficjalnego repozytorium) oraz Nginx i Certbot (do SSL).
- Klonuje repozytorium do
<APP_DIR>(/var/www/factorycode). - Generuje
.env.localz sekretami produkcyjnymi (APP_SECRET,POSTGRES_PASSWORD) — losowymi, bezpiecznymi. - Konfiguruje host-owy Nginx jako reverse proxy na
127.0.0.1:8080. - Wystawia certyfikat SSL przez Certbot (Let's Encrypt) dla
<DOMENA>iwww.<DOMENA>+ ustawia auto-odnawianie.
Uruchomienie (sygnatura):
# 🖥️ na serwerze, jako root
bash setup-vps.sh <DOMENA> <EMAIL>
<DOMENA>— domena z Rozdziału 5 (musi już wskazywać na serwer!),<EMAIL>— adres do powiadomień Let's Encrypt (np. o wygasającym certyfikacie).
🎯 Dla FactoryCode:
bash setup-vps.sh factorycode.pl you@example.com
⚠️ Do weryfikacji w nowym projekcie: wewnątrz skryptu ustawione są:
APP_DIR(katalog docelowy),REPO_URL(adres repo) oraz treść konfiguracji Nginx. Przy nowym projekcie podmień te wartości na własne.
Jak uruchomić — dwie ścieżki
Skrypt klonuje repo, więc serwer musi mieć do niego dostęp. Zależy to od tego, czy repo jest publiczne czy prywatne:
Ścieżka A — repo publiczne 🧩
Możesz uruchomić od razu. Zaloguj się na serwer i pobierz skrypt wprost z repo:
# 🖥️ na serwerze (po: ssh -i ~/.ssh/<KLUCZ_LOKALNY> root@<VPS_IP>)
curl -fsSL https://raw.githubusercontent.com/<REPO>/main/docker/setup-vps.sh -o setup-vps.sh
bash setup-vps.sh <DOMENA> <EMAIL>
Ścieżka B — repo prywatne (jak FactoryCode) 🎯
Dla prywatnego repo curl i klonowanie nie zadziałają bez klucza dostępu (dostaniesz błąd 404 / „permission denied"). Dlatego:
➡️ Jeśli Twoje repo jest prywatne, przejdź najpierw do Rozdziału 7 — tam dodamy serwerowi Deploy Key i dopiero tam uruchomimy ten skrypt. Wróć tu po teorię, jeśli coś będzie niejasne.
Czego się spodziewać podczas działania skryptu
Po uruchomieniu zobaczysz dużo logów (instalacja pakietów, Docker, Nginx, Certbot) — to normalne, trwa 3–6 minut. Na końcu, przy sukcesie:
Congratulations! You have successfully enabled HTTPS on https://<DOMENA> ...
=== GOTOWE (host skonfigurowany) ===
⚠️ To normalne, że zaraz po skrypcie strona daje błąd 502. Host-owy Nginx działa i ma SSL, ale aplikacja (kontenery) jeszcze nie wstała — zrobi to pierwszy deploy (Rozdział 9).
Wskazówka na długie operacje: jeśli łącze bywa niestabilne, uruchom skrypt w sesji tmux, żeby przeżyła rozłączenie:
# 🖥️ na serwerze
tmux new -s deploy # utwórz sesję; po rozłączeniu wróć: tmux attach -t deploy
Weryfikacja rozdziału
Po udanym provisioningu:
-
docker --version🖥️ pokazuje wersję Dockera. -
systemctl status nginx🖥️ pokazuje host-owy Nginx jako „active (running)". - Katalog
<APP_DIR>🖥️ zawiera sklonowany kod (ls <APP_DIR>). - Plik
<APP_DIR>/.env.local🖥️ istnieje i maAPP_SECRETorazPOSTGRES_PASSWORD. -
https://<DOMENA>💻 ma ważny certyfikat (błąd 502 na tym etapie jest OK).
Częste problemy
| Objaw | Przyczyna | Rozwiązanie |
|---|---|---|
| Certbot: „challenge failed / DNS" | domena nie wskazuje jeszcze na serwer | poczekaj na propagację (dig +short <DOMENA> = <VPS_IP>), potem powtórz samą komendę certbota |
curl ... 404 przy pobieraniu skryptu |
repo jest prywatne | użyj ścieżki B (Rozdział 7 — Deploy Key) |
| konflikt portu 80 | host-owy i docker-owy Nginx walczą o :80 | docker-owy Nginx publikuj na 127.0.0.1:8080, host-owy proxuje tam |
Permission denied przy git clone |
prywatne repo bez dostępu | Deploy Key (Rozdział 7) |
Podsumowanie
- ✅ Wiesz, co to provisioning i dlaczego robimy go skryptem.
- ✅ Rozumiesz architekturę: host-owy Nginx (SSL) → Docker Nginx
:8080→ app. - ✅ Znasz 5 rzeczy, które robi
setup-vps.sh(Docker, Nginx, SSL, clone,.env.local). - ✅ Wiesz, że repo prywatne wymaga najpierw Deploy Key (Rozdział 7), a błąd 502 po skrypcie jest normalny.
Teraz damy serwerowi dostęp do prywatnego repo i faktycznie uruchomimy provisioning.
Dalej: Rozdział 7: Dostęp serwera do kodu — SSH Deploy Key.