Rozdział 2: Przygotowanie repozytorium i środowiska
W tym rozdziale przygotowujemy fundament: kod na GitHubie, pliki potrzebne do wdrożenia oraz pierwszy klucz SSH, którym później GitHub zaloguje się na serwer. To wszystko są czynności 🔁 jednorazowe, wykonywane 💻 lokalnie.
Po tym rozdziale masz: repo na GitHubie, komplet plików wdrożeniowych w projekcie i parę kluczy SSH gotową do użycia.
Krok 1: Repozytorium na GitHubie 🐙🔁
Co robisz: umieszczasz kod projektu w repozytorium na GitHubie. Dlaczego: GitHub jest „centralą" — przechowuje kod i uruchamia automaty CI/CD. Bez repo na GitHubie nie ma GitHub Actions.
Jeśli projekt jeszcze nie jest na GitHubie:
# 💻 lokalnie, w katalogu projektu
git init
git add .
git commit -m "Initial commit"
Następnie utwórz puste repozytorium na GitHubie (przycisk New repository) i połącz je:
# 💻 lokalnie — podmień <REPO> na swoje owner/nazwa
git remote add origin git@github.com:<REPO>.git
git branch -M main
git push -u origin main
🎯 Dla FactoryCode: repo to
sidczak/factorycode-sf, gałąź głównamain.
Oczekiwany rezultat: w przeglądarce na https://github.com/<REPO> widzisz swój kod.
Prywatne czy publiczne?
- Publiczne — każdy widzi kod; serwer pobiera go bez uwierzytelniania (prościej).
- Prywatne — kod jest ukryty; serwer potrzebuje dodatkowego klucza dostępu (Rozdział 7).
🎯 Dla FactoryCode repo jest prywatne — dlatego w Rozdziale 7 skonfigurujemy Deploy Key. Jeśli Twój projekt jest publiczny, Rozdział 7 możesz pominąć (wdrożenie będzie prostsze).
Krok 2: Pliki wdrożeniowe w projekcie 🧩🔁
Co robisz: sprawdzasz/dodajesz pliki, które opisują, jak aplikacja ma działać w produkcji. Dlaczego: wdrożenie opiera się na kilku plikach wersjonowanych razem z kodem. Dzięki temu „przepis na produkcję" jest w repo, a nie w czyjejś głowie.
Komplet plików, których użyjemy (w FactoryCode już istnieją — w nowym projekcie tworzysz je analogicznie):
| Plik | Rola | Rozdział |
|---|---|---|
.github/workflows/ci.yml |
automatyczne testy (CI) | 3 |
.github/workflows/deploy.yml |
automatyczne wdrożenie (CD) | 8 |
compose.prod.yaml |
konfiguracja Dockera dla produkcji | 6, 8 |
.env.prod.example |
szablon zmiennych środowiskowych serwera | 8 |
docker/setup-vps.sh |
skrypt pierwszej konfiguracji serwera | 6 |
docker/backup-db.sh |
backup bazy danych | 10 |
Dockerfile |
przepis na obraz aplikacji (w tym build frontu) | 8 |
Nie twórz ich teraz wszystkich — każdy omawiamy w swoim rozdziale i wtedy go dodajesz. Tu chodzi o świadomość, z czego składa się całość.
Oczekiwany rezultat: rozumiesz rolę każdego pliku; w FactoryCode możesz je podejrzeć w repo.
Krok 3: Para kluczy SSH (komputer → serwer) 💻🔁
Co robisz: generujesz parę kluczy SSH, którą będziesz logować się na serwer (a później również GitHub Actions podczas deployu). Dlaczego: logowanie kluczem jest bezpieczniejsze i wygodniejsze niż hasłem, a automat (GitHub) i tak nie może wpisywać hasła — musi użyć klucza.
Czym jest klucz SSH (w dwóch zdaniach)
Klucz SSH to para plików:
- prywatny (
<KLUCZ_LOKALNY>) — zostaje u Ciebie, to Twój „sekret". Nikomu go nie wysyłasz. - publiczny (
<KLUCZ_LOKALNY>.pub) — „kłódka", którą wkładasz na serwer. Publiczny możesz pokazywać.
Serwer, mając kłódkę (publiczny), wpuszcza każdego, kto ma pasujący kluczyk (prywatny).
Wygeneruj klucz
# 💻 lokalnie — plik wyjściowy nazwij znacząco (tu: dla deployu FactoryCode)
ssh-keygen -t ed25519 -C "factorycode-deploy" -f ~/.ssh/factorycode_deploy -N ""
Rozbicie komendy:
-t ed25519— nowoczesny, bezpieczny typ klucza,-C "..."— komentarz/etykieta (dowolny opis),-f ~/.ssh/factorycode_deploy— gdzie zapisać (to jest<KLUCZ_LOKALNY>),-N ""— bez hasła do klucza (automat nie mógłby go podać).
Oczekiwany rezultat: powstają dwa pliki. Sprawdź:
# 💻 lokalnie
ls -l ~/.ssh/factorycode_deploy*
Powinieneś zobaczyć factorycode_deploy (prywatny) i factorycode_deploy.pub (publiczny).
🎯 Dla FactoryCode klucz nazwaliśmy
factorycode_deploy. W nowym projekcie użyj własnej nazwy (np.mojaapka_deploy) i zapamiętaj ją jako<KLUCZ_LOKALNY>.
Do czego użyjemy tego klucza
- teraz / Rozdział 4: wkleisz publiczny klucz przy tworzeniu serwera, by móc się logować,
- Rozdział 8: prywatny klucz dodasz jako sekret w GitHubie, by automat mógł logować się na serwer.
⚠️ Uwaga na dwa klucze. W tym tutorialu wystąpią dwie różne pary:
<KLUCZ_LOKALNY>(ten teraz) — logowanie komputer/GitHub → serwer,<KLUCZ_VPS_GH>(Rozdział 7) — logowanie serwer → GitHub (pobieranie prywatnego repo).Nie myl ich. Mają różne role i różne lokalizacje.
Weryfikacja rozdziału
-
git remote -v💻 pokazuje Twoje repo na GitHubie. - Repo jest widoczne na
https://github.com/<REPO>. -
ls ~/.ssh/<KLUCZ_LOKALNY>*💻 pokazuje klucz prywatny i publiczny. - Wiesz, które pliki wdrożeniowe pojawią się w kolejnych rozdziałach.
Częste problemy
| Objaw | Przyczyna | Rozwiązanie |
|---|---|---|
git push prosi o login/hasło i odrzuca |
używasz HTTPS zamiast SSH, albo brak uprawnień | ustaw remote na SSH (git@github.com:...) lub skonfiguruj token/klucz do GitHuba |
ssh-keygen: command not found |
brak klienta SSH | zainstaluj OpenSSH (macOS/Linux mają domyślnie; Windows → użyj WSL/Git Bash) |
| nadpisałeś istniejący klucz | ta sama nazwa -f |
generuj do nowej nazwy pliku, nie nadpisuj kluczy, których używasz gdzie indziej |
Podsumowanie
- ✅ Kod jest na GitHubie (repo
<REPO>). - ✅ Wiesz, z jakich plików składa się wdrożenie i w którym rozdziale je dodamy.
- ✅ Masz parę kluczy SSH
<KLUCZ_LOKALNY>(prywatny + publiczny). - ✅ Rozumiesz różnicę między kluczem „komputer→serwer" a „serwer→GitHub".
W następnym rozdziale skonfigurujemy CI — automat, który testuje kod przy każdym push.
Dalej: Rozdział 3: Workflow CI — bramki jakości.